poniedziałek, 2 czerwca 2014

3.

                                                                  ***Eleanor***
 Przez całą noc myślałam o tym, jak zrobiłam z siebie kretynkę. Jak uciekłam po tym jak ten Louis mnie uratował. Cały czas myślałam o tym, jaką jestem idiotką.  
 Teraz czekałam na pierwszy wykład. Gdy wreszcie miał się zacząć zajęłam jak zwykle miejsce obok mojej najlepszej przyjaciółki Troian (22l. i wygląd). 
-Co tak stoisz?! Siadaj szybko obok Eleanor! Nie zgwałci cię przecież, chociaż może byś chciał.-Powiedział profesor od historii na co wszyscy zaczęli się śmiać. 
-Cicho.. Przejdźmy do wykładu.
 Znów przypomniał mi się wczorajszy wieczór. No bardzo dziękuję. W ogóle nie słuchałam tego co mówi pan Midletown. Cały czas gapiłam się w podłogę.
       
 (ignorujcie ludzi po bokach)
-Eleanor!-Wrzasnął nagle.
-Yy.. Tak proszę pana?
-Trzeci raz mówię! Zakochałaś się czy co?! 
-Nie wiem.. Może..-Wypaliłam bez namysłu.
-To rozmyślaj o nim po zajęciach. Ale masz szczęście, bo tym razem odpuszczę ci. 
 Musiałam się w końcu do tego przed sobą przyznać. Cały czas myślałam o Louisie, o jego błękitnych oczach jak ocean. 
 Kiedy wreszcie wykład dobiegł końca, Troian od razu prawie rzuciła się na mnie z pytaniami.
-O kim tak myślałaś? Znam go? Jest przystojny? 
-Skąd niby wiesz, że chodzi o chłopaka..
-O dziewczynę?-Troian zrobiła wielkie oczy.
-Co?! Nie.. 
-Powiedz, jestem twoją najlepszą przyjaciółką. 
-To na prawdę nic ważnego. Ty masz więcej problemów. Nie potrzebne ci jeszcze moje.
-A więc to coś poważnego. Mi możesz powiedzieć.
-Nie, to nic poważnego.-Zmusiłam się do uśmiechu.
                                                            ***Louis*** 
 Po "udanej" imprezie wszyscy mieli ostrego kaca. Wszyscy oprócz Liama i mnie. zazwyczaj bym się upił. Co ta kurewska Eleanor ze mną zrobiła. 
 Siedziałem z Liamem na kanapie, podczas, gdy Harry jeszcze spał, a inni byli w swoich domach. Liam był równie zdziwiony moja trzeźwością jak i ja. 
 Postanowiłem pozbyć się tej modeleczki z mojej głowy.
-Ta Eleanor.. Kiedy ma czas się spotkać?
-Dlaczego się nią interesujesz?
-Chciałem ją przeprosić za to, że ją wystraszyłem
-No więc złapiesz ją ok. 17:00
-Dzięki.. Gdzie ona mieszka?
                                                         ***Eleanor***
 Po powrocie do domu jak zwykle poszłam do pokoju odpocząć. Miałam zamiar poczytać. Tym razem czytałam "Deklarację" Gemmy Malley*. Moją ulubioną bohaterką była Sheila*, bo byłam tak samo żałosna jak ona. Taka prawda. Zrezygnowałam z pracy modelki nie tylko dlatego, że chciałam studiować, ale też dlatego, że już i tak mieli mnie wylać. Od razu po mojej rezygnacji znaleźli dziewczynę na moje miejsce.
 Nie czytałam zbyt długo, bo nagle rozległ się dzwonek do drzwi.
-Trina, otwórz! 
-Nie chce mi się. 
Zamruczałam pod nosem i poszłam na dół otworzyć. 
 O Boże. Nie, to się nie dzieje. Przed drzwiami stał.. jak mu tam. Lou.. jakoś tak.
-Cześć.. Ja.. chciałem cię przeprosić.
-Za co? To znaczy.. Proszę wejdź.
 Wszedł do środka, trochę jakby nieśmiało. Gestem nakazałam żeby usiadł.
-Napijesz się czegoś?
-Nie, dzięki.-Uśmiechnął się.-No więc.. Chciałem cię przeprosić, za to co się wczoraj wydarzyło.
-Przecież to nie ty chciałeś mnie zgwałcić, a nawet mnie uratowałeś. A tak właściwie to ja powinnam cię przeprosić za to, jak uciekłam. Wyszłam na straszną kretynkę.
-Nie masz za co przepraszać. A tak w ogóle to ci się nie przedstawiłem. Jestem Louis Tomlinson.-Od razu pomyślałam, że tak jak Peter Tomlinson*. 
-A ja Eleanor Calder. A tak właściwie to skąd wiedziałeś gdzie mieszkam?-dopiero teraz przyszło mi do głowy, żeby o to zapytać. 
-Liam mi powiedział. Niall pokazał nam zdjęcie, które sobie z tobą zrobił na imprezie no i Liam powiedział, że cię zna.
-Aha..-Zamyśliłam się trochę.
-Tak. to ja już sobie pójdę. Może jeszcze się zobaczymy.
-Jasne.-Uśmiechnęłam się. 
 Odprowadziłam go do drzwi.
                                                           ***Louis***
 Myślałem, że ta cała Eleanor będzie inna. Wyobrażałem sobie rozpieszczoną dziewczynę mającą świra na swoim punkcie. A tym czasem była miła i wydawało się, że jest skromna. Nie mówiąc już o tym, że nie spodziewałem się, że też mnie przeprosi. No i ona jest taka śliczna.. 

*taka książka na prawdę istnieje
*na prawdę jest taka postać jak Sheila i jest Peter Tomlinson ^^
...............
No i jest. jeszcze krótszy niż zwykle, no ale brak weny, nauka i te sprawy. Wybaczcie. Mam nadzieję, że i tak się podoba.

1 komentarz: